“Allah fukarayı sevindirmek isterse önce eşeğini yitirir, sonra buldurur” atasözü, bazen bir insanın gerçek mutluluğu tadabilmesi için önce küçük bir kayıp yaşaması gerektiğini anlatır. Yani kişi elindekini kaybedip yeniden kavuştuğunda, o şeyin değerini çok daha derin hisseder.
Bu atasözü özellikle yoksul ya da zor durumda olan insanlar için söylenir. Zaten az şeye sahip olan biri bir de üstüne kaybederse çok bunalır; ama o kaybettiğini geri bulduğunda yaşadığı sevinç, varlıklı bir insanın hissedemeyeceği kadar büyük olur. Buradaki eşek imgesi, geçim sıkıntısı çeken biri için hayati öneme sahip bir varlığı temsil eder.
Günlük hayatta bu atasözü, küçük bir şansızlığın ardından gelen iyiliği tarif etmek için kullanılır. Sanki hayat önce insanı sıkmaya, sonra da o sıkıntıyı gidererek onu sevindirmeye karar vermiş gibidir. Asıl mesaj şudur: Mutluluğun büyüklüğü çoğu zaman önceki sıkıntının derinliğiyle ölçülür.
Allah fukarayı sevindirmek isterse önce eşeğini yitirir, sonra buldurur atasözü için örnek kullanım:
Kerem aylar boyunca işsiz kalmış, birikimleri de tükenmişti. Sonunda küçük bir işe girdiğinde ailesine o kadar mutlu göründü ki annesi gülümseyerek, “Allah fukarayı sevindirmek isterse önce eşeğini yitirir, sonra buldurur” dedi.