Adam içine çıkamamak deyimi, işlediği bir suç, yaptığı bir yanlış ya da içine düştüğü yoksulluk yüzünden insanların arasına karışmaya utanmak anlamına gelir. Kişi, tanıdıklarının yüzüne bakamayacak kadar mahcup olduğundan kalabalıktan ve toplumdan uzak durur.
Bu söz çoğunlukla, davranışıyla çevresini hayal kırıklığına uğratan ya da eş dost arasında küçük düşeceğinden korkan biri için kullanılır. İçinde derin bir utanç ve görünme çekincesi taşır; insan, ayıbı duyulur diye sokağa çıkmaya bile gönlü el vermez.
Buradaki ‘adam içi’, saygın kişilerin bulunduğu ortam demektir. Yani kişi, kendini o topluluğa karışacak yüzü kalmamış gibi hisseder ve göze görünmekten kaçınır.
Adam içine çıkamamak deyiminin örnek kullanımı:
Komşusunun bahçesinden izinsiz meyve toplarken yakalanan Kerem, o günden sonra mahalleye uğramaz oldu. Yaptığından öyle utanmıştı ki haftalarca adam içine çıkamadı; akşamları bile dışarı adım atmaya çekindi.