Ununu elemiş, eleğini asmış deyimi, insanın artık hayatında önemli bir uğraşı, hedefi ya da koşturması kalmadığını anlatır.
Bu söz çoğu zaman işini gücünü büyük ölçüde tamamlamış, emekli olmuş ya da aktif hayatın dışına çekilmiş kişiler için söylenir. Bazen hafif alaylı, bazen de sakin ve kabulleniş dolu bir ton taşır. İçindeki mecaz, ekmeklik unu elemek ve sonra eleği kaldırıp bir kenara koymak düşüncesine dayanır; yani iş bitmiş, emekli olmuş, artık yeni bir telaş kalmamıştır. Günlük konuşmada, birinin temposu azaldığında ya da daha rahat bir yaşama geçtiğinde bu deyim akla gelir.
Ununu elemiş, eleğini asmış deyiminin örnek kullanımı:
Mehmet yıllarca dükkân işletti, şimdi sabahları kahvede oturup gazetelerini okuyor. Komşuları onun için ununu elemiş, eleğini asmış, artık kendine göre yaşıyor diyor.