Yerden alıp gökte yemek deyimi, bir zamanlar çevresindekilerle aynı koşulları paylaşan birinin sonradan elde ettiği konum ya da maddi güçle birlikte kibre kapılması, etrafındakilere tepeden bakması anlamına gelir. Deyimin içindeki güçlü görsel bu dönüşümü çarpıcı biçimde yansıtır: yerde olan, yani sıradan halk arasında yaşayan biri artık gökyüzünde beslenecek denli kendini üstün görmektedir.
Bu deyim çoğunlukla toplumsal yükseliş yaşayan; terfi eden, servet edinen ya da bir güç makamına gelen kişiler için kullanılır. Asıl vurgu, o kişinin kökenini ve eski çevresini unutmasıdır. Eski dostları ya da komşuları selam verdiğinde yüz vermez, tanımıyormuş gibi davranırsa bu deyimle anlatılır. İçinde hem eleştiri hem kınama barındırır; kibrin ne kadar itici ve yalnızlaştırıcı olabileceğini ustaca ortaya koyar.
Yerden alıp gökte yemek deyiminin örnek kullanımı:
Kerem yıllarca aynı mahallede büyüdüğü arkadaşlarıyla her akşam çay içerdi. Küçük bir şirkette müdür koltuğuna oturmasının üzerinden yalnızca birkaç ay geçmişti ki yerden alıp gökte yedi; eski dostları yolda selam verdiğinde sanki tanımıyormuş gibi geçip gitti.