“Dediği dedik, çaldığı düdük” deyimi, son derece inatçı olan, her söylediği eksiksiz yerine getirilen ve kimsenin kendisine karşı çıkamadığı otoriter kişileri tanımlamak için kullanılır.
Bu ifade, çevresindeki insanları kendi iradesiyle yönlendiren ve söz dinletmeyi alışkanlık haline getirmiş kimseler için söylenir. Böyle birinin kararları sorgulanmaz; etrafındakiler ya saygıdan ya da çekindiği için ona itiraz etmeyi aklına getirmez. Deyimdeki düdük imgesi, yönlendirme ve komuta gücünü pekiştiren bir mecaz işlevi görür: nasıl ki düdük çalan kişi yönü belirler, bu kişi de ortamı tek başına şekillendirir.
Deyim günlük yaşamda aile büyükleri, iş yeri patronları ya da topluluk içinde ağırlığı olan kimseler anlatılırken sıkça duyulur. Bağlama göre hayranlık da şikâyet de içerebilir; kimi zaman güçlü bir karakteri överek, kimi zaman da bunalıcı bir baskıyı dile getirerek kullanılır.
Dediği dedik, çaldığı düdük deyiminin örnek kullanımı:
Kerem’in babası evde her zaman son sözü söyleyen kişidir; tatil planından sofradaki yemeğe kadar her şeye o karar verir. Aile bireyleri yıllar içinde buna öylesine alışmıştır ki artık itiraz etmeyi denemezler bile. Komşular da bu durumu bilerek “Dediği dedik, çaldığı düdük bir adam” derler gülerek.