Ele verir talkını, kendi yutar salkımı deyimi, başkalarına durmadan öğüt veren ama bu öğütlerin hiçbirini kendi yaşamında uygulamayan kişileri tanımlamak için kullanılır. Söz, özellikle tutarsız ve ikiyüzlü bir davranışı; bir yanda başkasına yol göstermeyi, öte yanda bizzat o yoldan sapmayı betimler.
Bu deyimi en çok, çevresine ders vermeyi seven ama söyledikleriyle eylemleri çelişen kimseler için duyarız. Deyimdeki mecaz oldukça anlamlıdır: talk, ekşi ve tatsız olanı çağrıştırırken salkım tatlıyı ve bereketi simgeler. Dolayısıyla kişi başkasına sıkı kuralları, zorluğu reva görürken iyiyi ve güzeli kendine ayırmaktadır. Bu ikiyüzlülük, deyime hem ince bir alay hem de yerinde bir eleştiri kazandırır.
Hayatın içinde bu deyimi sıklıkla karşılaşırız: çevresine tasarruf dersleri veren ama kendisi savurgan davranan bir tanıdık, sağlıklı beslenmek gerektiğini telkin eden ama ilk fırsatta abur cubur yiyen biri… Hepsinin ortak paydası, söyledikleriyle yaptıklarının birbirini tutmamasıdır.
Ele verir talkını, kendi yutar salkımı deyiminin örnek kullanımı:
Murat, iş yerindeki herkese saatlerce dedikodu yapmanın ne kadar yanlış olduğunu anlattı; akşam eve gidince ise komşularla ilgili bildiği her şeyi telefonda eşine döktürdü. Çocukları da gülerek ‘Babam ele verir talkını, kendi yutar salkımını’ dedi.